ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

Μεγάλη επιτυχία σημείωσαν οι τετραήμερες εκδηλώσεις που πραγματοποίησε ο Ορειβατικός Σύλλογος Καρδίτσας (ΕΟΣΚ) με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος στις 5 Ιουνίου, με στόχο την ευαισθητοποίηση του κόσμου σε θέματα που αφορούν το περιβάλλον.

Την Πέμπτη 3 Ιουνίου στο στέκι του Ορειβατικού Συλλόγου (δίπλα στο θερινό κινηματογράφο) έγινε προβολή της ταινίας «HOME».Η ταινία προβλήθηκε σε πολλά φεστιβάλ και απέσπασε εξαιρετικές κριτικές και πραγματεύεται την κλιματική αλλαγή, την καταστροφή του περιβάλλοντος και την ανάγκη να αφυπνιστούν τόσο οι πολίτες, όσο και οι ηγέτες του κόσμου.

Την Παρασκευή 4 Ιουνίου στο Παυσίλυπο τα παιδιά ζωγράφισαν σε πανί 40 μέτρων με θέμα το περιβάλλον και έπαιξαν περιβαλλοντικά παιχνίδια με τη βοήθεια του κλόουν Angelino,με στόχο μέσα από το παιχνίδι και τη χαρά της δημιουργίας να γνωρίσουν και να αγαπήσουν το περιβάλλον.

Το Σάββατο 5 Ιουνίου έγινε επίσκεψη - εκδρομή στην Ανάβρα Μαγνησίας, που έγινε γνωστή στο πανελλήνιο ως το πρότυπο χωριό πράσινης ανάπτυξης όπου ενημερωθήκαμε από τον πρόεδρο του χωριού για τις καινοτόμες δράσεις του. Επίσης περιηγηθήκαμε στο πολιτιστικό περιβαλλοντικό πάρκο του χωριού, μεγέθους 240 στρεμμάτων, απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς και εντυπωσιακής ανάπλασης. Στο τέλος γευτήκαμε τα υπέροχα βιολογικά κρέατα τους από τα κοπάδια του χωριού. Πιστεύουμε ότι είναι αναγκαίο όλοι όσοι ασχολούνται με τα κοινά να επισκεφτούν αυτό το χωριό και να πάρουν μαθήματα καλής διαχείρισης και αξιοποίησης πόρων.

Την Κυριακή 6 Ιουνίου ομάδα του ΕΟΣΚ έκανε καθαρισμό, συντήρηση και σηματοδότηση του παλιού μονοπατιού που ένωνε τον οικισμό Μπελκομύτη με Ζυγογιαννέικα με σκοπό την ανάδειξή του και την ασφαλή πεζοπορία.

Οι εκδηλώσεις έγιναν με την υποστήριξη της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Καρδίτσας, του Δήμου Καρδίτσας και των καταστημάτων Διάχρωμο και Προμηθέας

Το στέκι του ΕΟΣΚ δίπλα στο θερινό κινηματογράφο θα είναι ανοιχτό για τους φίλους του κάθε Πέμπτη 8 με 11 το βράδυ.

Συνεχίζοντας μια σειρά ιδιαίτερα επιτυχημένων αναβάσεων από τον ΕΟΣΚ, έφτασε η στιγμή για μια ακόμη απαιτητική διαδρομή χειμερινού βουνού στα Βαρδούσια. Το πανέμορφο χιονισμένο τοπίο, το παγωμένο χιόνι, οι ηλιόλουστες κορυφές, η καλή παρέα των 9 μελών, η συνεργασία, η συγκίνηση της κορυφής, ήταν κάποια από τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής μας της εξόρμησης, κάποιες από τις πολύ λίγες εικόνες που μπορούμε να περιγράψουμε.

Η πρώτη ομάδα μας με 4 άτομα έπειτα από μια τρίωρη οδήγηση βρεθήκαμε νωρίς το βράδυ της Παρασκευής λίγο πιο πάνω από το χωριό Μουσουνίτσα (εκεί γεννήθηκε ο Αθανάσιος Διάκος) όπου και ξεκινήσαμε την πορεία μας για το καταφύγιο. Είχαμε πολύ καιρό να κάνουμε νυχτερινή πορεία σε χιόνι, και είπαμε να το χαρούμε χωρίς βιασύνη. Εφοδιασμένοι με τον κατάλληλο εξοπλισμό για τις διαδρομές που θα ακολουθούσαν και παίρνοντας το μονοπάτι, μετά από μια τρίωρη πεζοπορία, με το υπέροχο φεγγάρι (δεν χρειαστήκαμε καν φακούς) το καταφύγιο ξεπρόβαλε μπροστά μας. Ευτυχώς το προλάβαμε ανοιχτό και πέσαμε με τα μούτρα στην μακαρονάδα και στο κρασί του Κώστα, ορειβάτη - διαχειριστή του καταφυγίου του ΕΟΣ Άμφισσας. Το βράδυ μας πέρασε ευχάριστα δίπλα στο τζάκι, συντροφιά με τους υπόλοιπους ορειβάτες άλλων συλλόγων.

Το ξημέρωμα μας βρήκε όρθιους και τα υπέροχα χρώματα της ανατολής φάνηκαν στον ορίζοντα, η δεύτερη ομάδα μας των 5 ατόμων θα έφτανε στο καταφύγιο αργά το μεσημέρι, αποφασίσαμε να εκμεταλλευτούμε αυτή την όμορφη χειμωνιάτικη ημέρα, ξεκινήσαμε τη διαδρομή μας προς το δυτικό συγκρότημα με στόχο την κορυφή Αλογοράχη (2000μ). Το τοπίο γύρω μας εκπληκτικό και οι πανύψηλες χιονισμένες κορυφές τριγύρω μας, με τον ήλιο να αντανακλά στο παγωμένο χιόνι το έκανε ακόμη πιο όμορφο… το αγκάλιασμα του ουρανού με το απέραντο άσπρο τοπίο του χιονιού πρόβαλε στα μάτια μας αξέχαστες εικόνες. Ανάμεσά τους και η ομάδα των Γάλλων σκιέρ που κατέβαιναν την απέναντι απότομη πλαγιά από τις Σούφλες (όνομα και πράγμα) με ταχύτητα, αποδεικνύοντας την εμπειρία τους Από την κορυφή μια εκπληκτική θέα, βλέπουμε τα βουνά της Πελοποννήσου (Ζήρεια, Χελμό), της Στερεάς (Παρνασσό, Καλιακούδα, Παναιτωλικό). Αρχίζουμε να κατεβαινουμε και αργά το μεσημέρι γυρίσαμε στο καταφύγιο για να υποδεχθούμε την υπόλοιπη ομάδα που θα έφτανε.

Σε ευχάριστο κλίμα, με την γνώριμη περιποίηση του Κώστα, με ζεστό φαγητό και συζήτηση για τη δύσκολη ανάβαση της επόμενης ημέρας, η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε. Δυστυχώς λόγω έλλειψης εξοπλισμού, τέσσερα μόνο από τα εννέα μέλη θα ανέβαιναν στην κορυφή Κόρακας (σχεδόν 2500 μ.). Αποφασίσαμε λοιπόν να τελειώσουμε αυτή την ωραία βραδιά με μια βόλτα έξω από το καταφύγιο όπου η πανσέληνος είχε μετατρέψει τη νύχτα σε μέρα. Το φως του φεγγαριού φώτιζε τα πάντα γύρω μας, και έριχνε τις σκιές των λίγων σύννεφων πάνω στο χιόνι. Ήταν σαν ένα παιχνίδισμα ανάμεσα στο φεγγάρι και στα σύννεφα. Με αυτές τις όμορφες εικόνες επιστρέψαμε στο καταφύγιο για έναν ευχάριστο ύπνο.

Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 6 το πρωί, ετοιμασίες, πρωινό, κατάλληλος εξοπλισμός, κάποιες τελευταίες οδηγίες από τους έμπειρους οδηγούς μας και η ανάβαση μας ξεκινά αποχαιρετώντας τα υπόλοιπα πέντε μέλη που θα έμεναν πίσω επιλέγοντας να κάνουν κάποια άλλη διαδρομή λιγότερο δύσκολη. Αυτή η Κυριακή αποδείχθηκε από τις ομορφότερες του φετινού χειμώνα. Οι καιρικές συνθήκες αρκετά καλές. Καθαρός ουρανός και μόνο ο δυνατός αέρας δυσκόλευε αρκετά την πορεία μας. Η ανάβαση κοπιαστική, είχαμε να αντιμετωπίσουμε δυο δύσκολα σημεία που χρειαζόταν αρκετή προσοχή και συγκέντρωση. Όμως όταν έχεις δίπλα σου άτομα έμπειρα και έμπιστα, έτοιμα να σε βοηθήσουν σε οποιοδήποτε κίνδυνο τότε όλα γίνονται πιο εύκολα. Η ώρα ήταν 12 όταν τελικώς ανεβήκαμε το πρώτο από τα δύο δύσκολα σημεία, το παγωμένο λούκι που περνάει μέσα από τις Πόρτες, ένα στενό πέρασμα…και μπροστά μας φάνηκε ο Μέγας Κάμπος, ένα απέραντο κατάλευκο λιβάδι που οδηγούσε στην κορυφή. Κοιτώντας κάτω την τόσο μεγάλη κλίση του εδάφους από όπου ανεβήκαμε αρχίζαμε να συνειδητοποιούμε ότι η σημερινή ημέρα δεν ήταν σαν όλες τις προηγούμενες πορείες. Είχε να μας μάθει πολλά, να μας κάνει πιο δυνατούς, να μας δέσει σαν ομάδα, να μας διδάξει τι σημαίνει βοηθάω και νοιάζομαι για τον διπλανό μου, να μας τονώσει την αυτοπεποίθηση και να μας νικήσει λίγο τον φόβο. Διασχίζοντας το Μέγα Κάμπο αρχίσαμε να ανεβαίνουμε την κορυφή. Είχαμε μπροστά μας ένα λαιμό με απότομη πλαγιά στα αριστερά, που ήθελε αρκετή προσοχή καθώς ο δυνατός αέρας ήταν επικίνδυνος. Όμως η ομορφιά του τοπίου από την κορυφή μας αποζημίωσε για την εξάντλησή μας. Είχαμε φανταστεί και ακούσει για τη θέα που θα αντικρίζαμε, αλλά όταν ανεβήκαμε είδαμε γύρω μας βουνά από τη Βόρεια Πελοπόννησο μέχρι τα δικά μας Άγραφα, και πιο πέρα τον ογκώδη Μακεδονικό Σμόλικα. Και το βλέμμα να συνεχίζει αχόρταγα από τα Πιέρια και τον επιβλητικό Όλυμπο, για να σταματήσει στην τρομερή ορθοπλαγιά της αντικρινής Γκιώνας. Αυτό, δεν μπορεί να περιγραφεί. Απλά περνάει μπροστά από τα μάτια σου σαν κάτι ασύλληπτο. Ένα αληθινό μάθημα Γεωγραφίας.

Ακολούθησε μια δύσκολη κατάβαση από την άλλη πλευρά του βουνού όπου χρειάστηκε σε κάποια σημεία να ασφαλιστούμε ξανά με σχοινιά. Τα συναισθήματα λίγο ανάμεικτα, δεν ξέρω αν μας είχε επηρεάσει η κορυφή, η δύσκολη ημέρα, ή πορεία μας που έφτανε στο τέλος της. Πάντως καμιά φορά λένε ότι ακόμη και από τις δύσκολες καταστάσεις μένει κάτι καλό. Σ’ εμάς σίγουρα έμειναν πάρα πολλά και το πιο σημαντικό είναι ένα: σίγουρα θα το ξανακάναμε.

(Κείμενο της Χαράς Γονιτσιώτη,

μέλος του ΕΟΣΚ, στην πρώτη της χειμερινή ανάβαση)

ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ ΚΑΙ ΠΕΖΟΠΟΡΙΑ

Με επιτυχία πραγματοποίησαμε την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του Συλλόγου στο φράγμα του Μέγδοβα.
Η συγκέντρωση των μελών και φίλων του συλλόγου έγινε στις 10 το πρωί στην ταβέρνα «το φράγμα» στην παλιά επαρχιακή οδό Μούχας - Φράγμα απ’ όπου ξεκίνησε η ανάβαση για την κορυφή «Πυργούλι» (2147μ).
Φανταστική διαδρομή ( δυστυχώς χωρίς θέα λόγω της ομίχλης) σε φρέσκο χιόνι (20-40 εκατοστά) που είχε ρίξει το προηγούμενο βράδυ.
Μετά την επιστροφή ανταλλάξαμε τις καθιερωμένες ευχές και ο Νομάρχης κ. Φώτης Αλεξάκος που μας τίμησε με την παρουσία του έκοψε την πίτα του Συλλόγου και ακλούθησε φαγοπότι με φοβερό κοκορέτσι από τους Κώστα και Μάρκο Δελληγιώργη στην ταβέρνα τους.
Το Δ.Σ. τα μέλη και οι φίλοι του ΕΟΣΚ εύχονται σε όλους καλή και δημιουργική χρονιά καθώς και καλές αναβάσεις.
Τέλος καλούμε κάθε ενδιαφερόμενο ανεξαρτήτως ηλικίας που αγαπά το βουνό και γενικότερα τη φύση, να γίνει συνοδοιπόρος μας στις ομορφιές που απλόχερα μας προσφέρει η φύση αυτή.

Ο ΕΟΣΚ ΣΕ ΣΠΗΛΑΙΑ
ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΟΘΡΥΣ

Φορώντας τα πολύχρωμα κράνη μας, διαθέτοντας τον κατάλληλο εξοπλισμό και έχοντας μαζί μας για οδηγό τον έμπειρο σπηλαιολόγο, Λάμπρο Μακροστέργιο,, από την Σπηλαιολογική – Ορειβατική Κοινότητα … το σαββατοκύριακο αποδείχτηκε άκρως ενδιαφέρον …
Αυτή τη φορά δεν αναζητήσαμε την ομορφιά της φύσης σε κάποια κορυφή βουνού αλλά μαγευτήκαμε από τον πολύχρωμο και θαυμάσιο διάκοσμο 2 πανέμορφων σπηλαίων…δεν φωτογραφήσαμε δέντρα ή λουλούδια… αλλά σταλακτίτες, σταλαγμίτες, νυχτερίδες και οτιδήποτε άλλο μπορεί να βρει κανείς μέσα σε αυτό…δεν ακούσαμε τον ήχο των πουλιών ή των ποταμών αλλά ήρθαμε σε επαφή με τον σκοτεινό κόσμο της σιωπής και της απόλυτης ηρεμίας που επικρατεί σε αυτές τις αρχέγονες κατοικίες μας… και όλα αυτά συνέβησαν στο όρος Όθρυς.
Το πρώτο σπήλαιο που επισκεφτήκαμε, το Τετράστομο, είναι ένα αρκετά μεγάλο σπήλαιο, το οποίο διαθέτει τέσσερις εισόδους, από όπου πήρε και την ονομασία του. Μέσα σε στενά περάσματα αλλά και σε ευρύχωρες αίθουσες που μας κατεύθυναν οι οδηγοί, ήρθαμε σε επαφή με κάτι εντελώς διαφορετικό, πρωτόγνωρο για όλους μας… αισθανθήκαμε σαν τους προγόνους μας… εντυπωσιαστήκαμε από τους σταλακτίτες και τους σταλαγμίτες γύρω μας… μαγευτήκαμε από τον υπέροχο ήχο των λεγόμενων κουρτινών των σπηλαίων και νιώσαμε δέος όταν βρεθήκαμε αρκετά βαθιά μέσα στο σπήλαιο, μακριά από το φως της ημέρας και τους ήχους που όλοι έχουμε συνηθίσει… Μετά από 5 ώρες μέσα στο σπήλαιο, η επίσκεψη μας τέλειωσε, εξαντλημένοι αλλά κομίζοντας υπέροχες εικόνες από αυτήν την περιπέτεια της εξερεύνησης.
Το βράδυ μας πέρασε ευχάριστα σε έναν όμορφο ξενώνα στην περιοχή Βρύναινα, τρώγοντας δίπλα στο τζάκι και συζητώντας τις εμπειρίες της ημέρας…
Την επόμενη ημέρα το σπήλαιο της Νεροσπηλιάς σε υψόμετρο 1.090 μ μας επιφύλαξε ευχάριστες εκπλήξεις σε όλους…αυτή τη φορά με οδηγό τον Ευτύχη Ευτυχιάδη προσθέσαμε κάτι ακόμη στην μέχρι τώρα περιπέτεια μας και στον εξοπλισμό μας…αδιάβροχες στολές και περπάτημα και κολύμπι σε κρυστάλλινα νερά καθώς η συγκεκριμένη τοποθεσία αποτελεί το μεγαλύτερο υπόγειο ποτάμι που έχει μέχρι σήμερα εξερευνηθεί σε ολόκληρη τη Θεσσαλία. Αυτή τη φορά στους διαδρόμους και στις αίθουσες αυτού του σπηλαίου δεν ακούγαμε τις σταγόνες των σταλακτιτών να πέφτουν στο χωμάτινο και πετρώδες έδαφος αλλά στα υπόγεια νερά του ποταμού που διασχίζαμε συνεχώς...
Τελειώνοντας αυτό το ταξίδι μαζί μας στην επιστροφή δεν φέραμε μόνο τις όμορφες εικόνες που αντικρίσαμε εντός και εκτός σπηλαίων αλλά νιώσαμε όλοι πόσο πολύ οι άνθρωποι δενόμαστε μεταξύ μας μέσα από τις κοινές δραστηριότητες μας και κυρίως μέσα από τα κοινά βιώματα μας…

Νέο πρόγραμμα δραστηριοτήτων
Οκτώβρης 2009 - Σεπτέμβρης 2010