ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

Ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Καρδίτσας (ΕΟΣΚ) στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του οργανώνει σχολή εκμάθησης canyoning (διάσχιση φαραγγιών) επιπέδου αυτονόμων διάρκειας τριών Σαββατοκύριακων.
Το canyoning είναι μια σχετικά νέα δραστηριότητα στη χώρα μας και έχει αναπτυχθεί σε κάποιο βαθμό χάρη και στον πλούτο των φαραγγιών που συναντάμε στον τόπο μας. Είναι πολλοί οι φανατικοί φίλοι της αλλά και όσοι την εξασκούν παράλληλα με άλλα ενδιαφέροντα. Είναι ένα άθλημα για φυσιολάτρες και όσο αυξάνεται η δυσκολία των καταβάσεων απευθύνεται και σε όσους αγαπούν την περιπέτεια. Συνδυάζει το βουνό με το υγρό στοιχείο.
Όσοι αποφασίσουν να το γνωρίσουν πρέπει να γνωρίζουν κολύμπι, να έχουν τουλάχιστον μέτρια φυσική κατάσταση και να μην έχουν υψοφοβία.
Το κόστος συμμετοχής είναι χαμηλό λόγο της εθελοντικής προσφοράς των εκπαιδευτών και του μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα του συλλόγου.
Πρώτη συνάντηση ενημέρωσης και γνωριμίας την Πέμπτη 26 Μάιου στο στέκι του Ορειβατικού Συλλόγου (Αντιόχου 3 -Καρδιτσομαγούλης, δίπλα στον θερινό κινηματογράφο). Πληροφορίες και εγγραφές στο τηλέφωνο 6977252105.

Την Πέμπτη 12 Μάη

στις 8 το βράδυ,

στο στέκι του Συλλόγου

(Αντιμάχου 3, δίπλα στον θερινό κινηματογράφο),

Γενική Συνέλευση

και εκλογές στον ΕΟΣΚ

Να είμαστε όλοι εκεί!

Την Κυριακή 20/3/2011 έγινε τελικά η διαδρομή Αναρρυθμιστική λίμνη – Μοσχάτο.

Η διαδρομή φαίνεται με την κίτρινη γραμμή στο χάρτη Ο καιρός ήταν αρκετά βροχερός και δεν έγινε σηματοδότηση όπως αρχικά υπολογίζαμε, έγινε τελικά μόνον κλάδεμα.

Συμμετείχαν πέντε μέλη του συλλόγου μας.

Το διήμερο 5-6 Φλεβάρη ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Καρδίτσας (ΕΟΣΚ) διοργάνωσε με επιτυχία χειμερινή ανάβαση στον Ιερό Όλυμπο. Τα μέλη και οι φίλοι του συλλόγου είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν ένα από τα πιο θεαματικά ορεινά τοπία της χώρας. Η ομάδα ξεκίνησε από τη θέση Βρυσοπούλες (όπου βρίσκεται το ΚΕΟΑΧ (στρατόπεδο εκπαίδευσης των ειδικών δυνάμεων) και μετά τις απαραίτητες άδειες διέσχισε το στρατόπεδο και άρχισε την πορεία για να καταλήξει μετά από 2,30 ώρες έντονης ανάβασης στο ορειβατικό καταφύγιο ανάγκης Κ. Μυκοτζίδης (2340μ). όπου θα γινόταν και η διανυκτέρευση.

Λίγη ξεκούραση και τακτοποίηση του καταφυγίου (που παρεμπιπτόντως έσταζε νερά απ το ταβάνι) και ξεκινήσαμε μια μικρή πεζοπορία μέχρι τις παρυφές του ορεινού όγκου του Αγ. Αντωνίου για ν απολαύσουμε το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα. Αρκεί να πούμε ότι φαινόταν ξεκάθαρα η Κοιμωμένη των Αγράφων και φυσικά όλες οι κορφές της Κεντρικής και της Στερεάς Ελλάδας! (Βελούχι, Βαρδούσια, Γκιώνα, Παρνασσός).

Την Κυριακή μετά τον πρωινό καφέ άρχισε η ανάβαση με σαφώς ελαφρύτερο σακίδιο και με στόχο την κορυφή Καλόγερος (2701μ.). Στην αρχή εύκολα μια και το χιόνι ήταν παγωμένο, αλλά όσο περνούσε η ώρα και ξεπάγωνε μεγάλωναν και οι δυσκολίες ιδίως για μερικούς από μας που δεν είχαν επαρκή εξοπλισμό (χιονοπέδιλα). Φτάνουμε στο οροπέδιο της Μπάρας και αντικρίζουμε ανατολικά, κάτω από την χαράδρα του Ενιπέα, την παραλία της Κατερίνης και βόρεια την ψηλότερη κορφή του Ολύμπου τον Μύτικα (2917μ) με τα χιονισμένα και απλησίαστα Ζωνάρια του. Αρχίζουμε να τραβερσάρουμε την ανατολική πλευρά του Καλόγερου και μετά από μια κοπιαστική ανάβαση και 4 ώρες συνολικής πορείας φτάνουμε επιτέλους στην κορυφή.

Η ατμόσφαιρα ήταν πεντακάθαρη (πράγμα πολύ σπάνιο για τον Όλυμπο) και γι αυτό η θέα από κει πάνω αλλά και η συγκίνηση δεν περιγράφονται. Έβλεπες μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι σου: Νότια μερικές από τις κορφές της Πελοποννήσου (Παναχαϊκό, Ζήρια, Χελμός), στα ανατολικά Άθως (Άγιο Όρος), μέχρι και την εντυπωσιακή οροσειρά της Ροδόπης στα βορειοανατολικά. Χιλιάδες επισκέπτες από όλον τον κόσμο έρχονται να απολαύσουν αυτή την μοναδική φύση του Ολύμπου και να αισθανθούν το δέος του πιο μυθικού βουνού στον κόσμο.

Μικρή στάση στην κορυφή και αρχίζει η ευκολότερη αλλά και πιο επίπονη διαδικασία της επιστροφής. Σύντομη στάση στο καταφύγιο για να πιούμε κάτι ζεστό και να πάρουμε και τα υπόλοιπα υλικά μας και κατηφορίζουμε προς το ΚΕΟΑΧ γεμάτοι με πλούσιες εικόνες στο μυαλό μας και στη φωτογραφική μας μηχανή!

Ο ΕΟΣK συνεχίζει τις δραστηριότητές του στις 20 Φλεβάρη στα Μετέωρα, για μια εύκολη πεζοπορία για όλους ανάμεσα στους Ιερούς βράχους. Πληροφορίες στα τηλέφωνα 6946677346 και 6974110853.

Το στέκι του ΕΟΣΚ Αντιμάχου 3 (δίπλα στο θερινό κινηματογράφο) θα είναι ανοιχτό για τους φίλους του κάθε Πέμπτη 7 με 10 το βράδυ.

ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ ΚΑΙ ΠΕΖΟΠΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ

Άλλος ένας χρόνος έφυγε και ο καινούργιος που μόλις ξεκίνησε μας βρίσκει να σχεδιάζουμε με λαχτάρα τις πεζοπορίες που θα ακολουθήσουν. Η προχθεσινή Κυριακή αφορούσε την κοπή της πίτας του Συλλόγου μας, φέτος επιλέξαμε ένα όμορφο ημιορεινό χωριό, κοντινό στην πόλη μας αλλά με πλούσια φύση και θέα στον κάμπο της Θεσσαλίας … το Μοσχάτο. Δεν μετρήσαμε το ύψος της κορυφής, ούτε τις ώρες πορείας αλλά την ευκολία για τους πολλούς να ακολουθήσουν.

Την τρίωρη περιήγηση ανέλαβε το μέλος του συλλόγου Δημήτρης Τσιτσάς με καταγωγή απ’ το χωριό, έμπειρος, γεμάτος αγάπη για τα βουνά και γνώστης της συλλογής μανιταριών. Στο ραντεβού των 8.30 το πρωί στην εκκλησία του χωριού ήταν στην ώρα τους κάποιες δεκάδες φίλοι όλων των ηλικιών. Οι προβλέψεις για τον καιρό δεν επιβεβαιώθηκαν και λάβαμε ως δώρο της φύσης την χειμωνιάτικη λιακάδα. Τούτο φάνηκε με το ξημέρωμα και έδωσε τη δυνατότητα στους γονείς να έχουν και τους μικρούς μας φίλους μαζί. Βγαίνοντας από το χωριό το μονοπάτι χώθηκε στο δάσος να φιδοσέρνει στην ανηφόρα . Συνοδεία ο ήχος της θείας λειτουργίας απ’ τη Μονή Κορώνης που υψώνονταν απέναντί μας. Όταν η ματιά μας έφευγε απ’ το δασωμένο μονοπάτι αντίκριζε την μικρή λίμνη, την πόλη με τα γύρω χωριά, χωριά των Τρικάλων και στο βάθος τον Όλυμπο και τον Κίσαβο. Νιώθαμε ότι ήμαστε σε ένα φυσικό μπαλκόνι. Χωρίς να το καταλάβουμε βγήκαμε σε ξέφωτο γέρνοντας προς το Τσαρδάκι και κάπου 100 μέτρα πάνω απ’ τη λίμνη Πλαστήρα για να αλλάξει το οπτικό πεδίο με κάτι κοντινό , την λίμνη. Από πάνω τα χωριά της … με το πασπάλισμα του χιονιού να έχει τραβήξει μια νοητή γραμμή στα 1100 μ περίπου. Η περιοχή μεταξύ του κάμπου και της λίμνης Πλαστήρα έχει αναρίθμητες διαδρομές που μπορούν αν προσφέρουν ευχάριστη επαφή με το περιβάλλον στον απλό πεζοπόρο. Είναι ένας πραγματικός θησαυρός που πρέπει να καταγραφεί και να διασωθεί πριν να είναι πια πολύ δύσκολο. Ο γνώστης και έμπειρος οδηγός μας κάνει μια ενημέρωση για τα βουνά, τις κορφές και τις ιδιαιτερότητες τους, Ακούγοντας αυτά έκαναν παράλληλα την εμφάνισή τους φρούτα, σάντουιτς και άλλα σχετικά. όσο να μας κοπεί η πείνα μιας και γυρνώντας στο χωριό μετά από μια ώρα κατάβαση με μικρή στάση στο μοναστήρι, η φιλόξενη ταβέρνα του Τσιώλη είχε ετοιμάσει ένα καλό μενού, όπως η μέρα το επέβαλε.

Γρήγορα τακτοποιηθήκαμε στα τραπέζια και τα ορεκτικά άρχισαν να μοιράζονται και να έρχονται τα κύρια φαγητά. Είχαμε την τύχη να είναι παραγωγός κρασιού ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας, οπότε είχαμε εγγύηση και για το μετά…. Ο πρόεδρος μας, ευχήθηκε για τη νέα χρονιά καλωσόρισε όλους, το τοπικό συμβούλιο του χωριού, τους δημοτικούς συμβούλους, τον δήμαρχο κ. Δημήτρη Τσιαντή (που έκοψε και την πίτα) και μίλησε για την έννοια της δράσης μας, και την αγάπη για το περιβάλλον μέσα από την γνωριμία με το βουνό και τη φύση. Η λαχειοφόρος που ακολούθησε με τα σχετικά δώρα που μοίρασαν οι μικροί μας φίλοι έκλεισε την ζεστή μας συγκέντρωση. Η μέρα είχε τη χάρη της, τόσο κοντινή διαδρομή, τόσο εύκολη να τη διανύσεις με δυνατότητα να δεις πολλά, ομορφιές που μόνο η πεζοπορία σου προσφέρει. Όλα αυτά σε σχεδόν τρεις ώρες μόνο.

Επόμενο ραντεβού μας τη προσεχή Κυριακή 30/1 στην δεντροφύτευση στο Καρποχώρι. που οργανώνει ο Δήμος Σοφάδων και ο τηλεοπτικός σταθμός Σκάι στις 11 το πρωί στην κεντρική πλατεία του χωριού όπου θα δώσει δυναμικό παρών και ο Σύλλογος μας (πληροφορίες: 6934770763).

ΦΑΡΑΓΓΙ ΠΛΑΤΑΝΙ ΣΤΗ ΒΡΑΧΑ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ

Τα τελευταία χρόνια ο νομός Ευρυτανίας καθιερώνεται ως προορισμός για τον υδάτινο πλούτο του και την τιμητική τους έχουν τα φαράγγια, τεχνικά ή όχι, με τα σπάνιας ομορφιάς γλυπτά, που σχηματίζουν τα βραχώδη τοιχώματά τους. Περισσότερα από δέκα τεχνικά φαράγγια, σχεδόν στο σύνολό τους έχουν εξερευνηθεί και ασφαλιστεί από τον Ελληνικό Σύλλογο Εξερεύνησης Φαραγγιών (Ε.Σ.Ε.Φ.), αριθμεί αυτή τη στιγμή η Ευρυτανία, διαφορετικού βαθμού δυσκολίας.

Έτσι, τριήμερο του Δεκαπενταύγουστου ο Αντώνης και ο Παντελής βρέθηκαν, κυνηγημένοι από τον καύσωνα της πόλης, στον Ταυρωπό (Μέγδοβα) και συγκεκριμένα στο σημείο που χύνεται σε αυτόν το Μέγα Ρέμα, το οποίο ξεκινάει απ τη Φουρνά, κατεβαίνει από τον Κλειτσό, σε μία τοποθεσία απίστευτης φυσικής ομορφιάς. Στο Μέγα Ρέμα χύνεται και το φαράγγι Πλατάνι, σε ένα σημείο που το ποτάμι στενεύει απότομα. Από τότε ο Παντελής, μαγεμένος από το φυσικό κάλλος, προσπαθούσε να μας οργανώσει για να πάμε να διασχίσουμε το φαράγγι Πλατάνι.

Τελικά στις επτά του πρωινού της 3 του Οκτώβρη, ο Αντώνης και ο γράφων, επιβιβαστήκαμε στο γνωστό χρυσαφί Jimny και άρχισε η περιπέτεια, με την αναζήτηση καφέ στην πόλη. Ύστερα από 20 λεπτά και με τους ζεστούς καφέδες ανά χείρας, διασχίζαμε τις γραμμές με κατεύθυνση Καλλίθηρο, Ραχούλα, Αμάραντος, όπου και μας περίμενε ο Παντελής. Τακτοποιούμε τον εξοπλισμό στο αυτοκίνητο και σχεδιάζουμε στο χάρτη τη διαδρομή. Αποφασίζουμε να συνεχίσουμε από Αμάραντο προς Σαραντάπορο και Νεράιδα και στη συνέχεια από το δασικό δρόμο να φτάσουμε στο Σπίτι του Διαβάτη και από εκεί στον Κλειτσό. Η διαδρομή αυτή ήταν και η πιο σύντομη, αλλά και πάρα πολύ όμορφη. Έτσι παρακάμπτουμε τον ορεινό όγκο της Μάρτσας με υψόμετρο 1687 μέτρα πάνω από τη Νεράιδα και οδηγώντας σε βατό χωματόδρομο, ο οποίος σύντομα θα γίνει άσφαλτος (γιατί;), αφήνουμε το νομό Καρδίτσας και σε μισή ώρα φτάνουμε στο Σπίτι του Διαβάτη στο νομό Ευρυτανίας. Καταφύγια υπάρχουν πολλά, σπίτια του Διαβάτη όμως λίγα και όλα στην Ευρυτανία. Το μεγαλύτερο βρίσκεται στο σταυροδρόμι στα σύνορα των νομών Καρδίτσας και Ευρυτανίας. Κτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 μετά από δωρεά του Νικόλαου Φλωράκη, ξάδερφου του αείμνηστου Χαρίλαου Φλωράκη. Σκοπός του ήταν να βρίσκουν οι περαστικοί ένα καταφύγιο, ώστε να μπορούν να διανυκτερεύουν. Το Σπίτι του Διαβάτη έχει δωμάτια για ύπνο, σαλόνι με τζάκι, κουζίνα και μπάνιο. Δυστυχώς μετά το θάνατο του Νικολάου Φλωράκη τη δεκαετία του 1980 κανείς δεν φρόντισε να το διατηρήσει και έτσι άρχισε σιγά σιγά να ερημώνει και να διαλύεται. Πέρυσι με πρωτοβουλία της κοινότητας έγινε ανακαίνιση, αλλά από τότε παραμένει κλειδωμένο και άγνωστο το μέλλον του.

Συνεχίζουμε στον δασικό δρόμο που κατηφορίζει και σε μισή ώρα περίπου φτάνουμε στο Κλειστό, που ουσιαστικά πρόκειται για κοινότητα η οποία αποτελείται από τρεις διαφορετικούς οικισμούς την Κορίτσα, τους Μουσχιάδες ή Μεσοχώρι και τον Πλάτανο. Από την κεντρική πλατεία του Μεσοχωρίου συνεχίζουμε το δρόμο νότια, προς Βράχα, ο οποίος σε λίγο γίνεται χωματόδρομος και αρκετά στενός, διασχίζει το Μέγα Ρέμα, που δυστυχώς στο σημείο αυτό έχει μετατραπεί σε σκουπιδότοπο και βγαίνουμε στον ασφαλτόδρομο που έρχεται από τη Φουρνά. Αρχικά το χωριό λεγόταν Φουρνάς, από το πρώτο κάτοικό του, που είχε φούρνο για να προμηθεύει τους περαστικούς εμπόρους. Είναι χαρακτηρισμένο ως παραδοσιακός οικισμός, αλλά η πρώτη εικόνα δεν το επιβεβαιώνει. Η Φουρνά όμως εντυπωσιάζει με την μακραίωνη και πλούσια ιστορία της. Ήταν χωριό πλούσιο και αποτελούσε μεγάλο οικονομικό, εμπορικό και πνευματικό κέντρο. Με το χωριό συνδέθηκε ο ιερομόναχος Διονύσιος, ο οποίος ίδρυσε τη Μονή Ζωοδόχου Πηγής το 1740. Εκεί ο Διονύσιος λειτούργησε σχολείο κοινών γραμμάτων και χάρη στο μεγάλο του γένους διδάσκαλο Θεοφάνη εξ Αγράφων, ο οποίος δίδαξε εκεί, εξελίχθηκε στην περίφημη Σχολή Αγράφων, από όπου βγήκαν σπουδαίοι πνευματικοί άνθρωποι, μεταξύ των οποίων ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Το μοναστήρι και η σχολή καταστράφηκαν στις αρχές του 20^ου αιώνα από καθίζηση του εδάφους και τα περισσότερα κειμήλια χάθηκαν. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής οι ντόπιοι ακολούθησαν τους αντάρτες στα βουνά της περιοχής. Εδώ έγιναν και οι πρώτες αψιμαχίες μεταξύ ανταρτών και χωροφυλάκων το καλοκαίρι του 1946. Τον Ιανουάριο του 1947 στήθηκε το Αρχηγείο της Ευρυτανίας και τον Απρίλιο του ίδιου έτους έγινε στην περιοχή η πρώτη πολεμική σύγκρουση του Εμφυλίου. Η παρακμή ήρθε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ότι γλίτωσε παραδόθηκε στον καταστροφικό σεισμό του 1966.

Φτάνοντας στον ασφαλτόδρομο στρίβουμε δεξιά προς Βράχα και σε λιγότερο από ένα χιλιόμετρο συναντούμε πάνω σε αριστερή στροφή πέτρινο εικονοστάσι και σε άλλα εκατό μέτρα περίπου γέφυρα, όπου από κάτω περνάει το νερό του φαραγγιού. Ακριβώς απέναντι δεσπόζει ο κατακόρυφος όγκος της Τσούκας με 1361 μέτρα ύψος και αριστερά μας στην πλαγιά η Μονή της Βράχας (Μεταμόρφωση του Σωτήρα). Η Μονή ήταν ένα από τα σπουδαιότερα μοναστήρια των Ανατολικών Αγράφων και σήμερα έχει χαρακτηριστεί Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο. Κτίστηκε πιθανότατα πριν από τον 16^ο αιώνα και ανακαινίστηκε το 1745. Οι βυζαντινές τοιχογραφίες της, μέσα και έξω από το ναό, θεωρούνται έργα των Γ. Γεωργίου και Γ. Αναγνώστου μαθητών του Διονυσίου εκ Φουρνά. Η Μονή Βράχας αποτέλεσε καταφύγιο των αγωνιστών κατά την τουρκοκρατία, οι μοναχοί της οποίας φρόντιζαν για τη σίτιση, τη μόρφωση και την περίθαλψη των κατοίκων της περιοχής. Το μοναστήρι σταμάτησε να λειτουργεί το 1833 και έπεσε σε πλήρη παρακμή. Μετά την ανακήρυξή του ως διατηρητέο μνημείο αναστηλώθηκε, έγιναν έργα συντήρησης στις τοιχογραφίες του και ξεκίνησε η ανοικοδόμηση κελιών. Σήμερα στη Μονή κατοικεί ένας μοναχός.

Πίσω πάλι στο εικονοστάσι, αφήνουμε το αυτοκίνητό μας και ακολουθούμε μονοπάτι στη δεξιά όχθη του φαραγγιού, που ανηφορίζει μέσα στο δάσος και σε είκοσι λεπτά περίπου φτάνουμε στην είσοδο του. Εναλλακτικά μπορούμε να μπούμε από την αρχή μέσα στην κοίτη του φαραγγιού και να περπατήσουμε μέχρι το πρώτο ραπέλ. Το φαράγγι είναι πολύ εντυπωσιακό και στενό. Είναι μικρό σε μήκος και αρκετά κάθετο με συνολικά μόλις τέσσερα ραπέλ, με το μεγαλύτερα να μην ξεπερνάει τα 14 μέτρα. Το τελευταίο κατέβασμα είναι μια όμορφη τσουλήθρα ή άλμα περίπου 4 μέτρων και μετά από 5 λεπτά περπάτημα φτάνουμε στο πιο όμορφο και στενότερο σημείο του Μέγα Ρέματος με εντυπωσιακά και πανύψηλα βραχώδη τοιχώματα. Συνεχίζουμε δεξιά στο Μέγα Ρέμα, αντίθετα στη ροή του νερού και σε 5 λεπτά περίπου φθάνουμε στο σημείο όπου από την αριστερή όχθη εκβάλλουν 4-5 πηγές. Ακριβώς στην απέναντι πλαγιά θα δούμε μία σάρα (χαλιάς), όπου και θα ανεβούμε προσεκτικά από τη δεξιά πλευρά μέχρι να βγούμε σε ένα πλάτωμα, από το οποίο ξεκινάει και το μονοπάτι της επιστροφής, το οποίο και ακολουθούμε για να βγούμε στο σημείο που έχουμε αφήσει το αυτοκίνητό μας. Η διαδρομή από την έξοδο μέχρι το αυτοκίνητο είναι περίπου 30 με 40 λεπτά.

Το φαράγγι είναι προσπελάσιμο όλες τις εποχές του έτους και μια ομάδα τεσσάρων ατόμων θα το διασχίσει σε λιγότερο από μία ώρα. Δεν παρουσιάζει τεχνικές δυσκολίες και αξίζει να το επισκεφθούμε, αν βρεθούμε στην περιοχή. Ο Γ. Ανδρέου το περιγράφει στο βιβλίο 50 Canyons in central Greece στη σελίδα 238, χωρίς όμως να αναφέρει πότε το διάσχισε. Ομάδα του Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου Καρδίτσας (Ε.Ο.Σ.Κ.) και του Ε.Σ.Ε.Φ. αποτελούμενη από τους Ευτύχιο Ευτυχιάδη, Παντελή Μανώλη και Αντώνη Παπαδάκο το βελτίωσαν στις 03/10/2010 σύμφωνα με τα γαλλικά πρότυπα ασφάλισης. Όταν λίγες μέρες μετά ο Παντελής «ανέβασε» φωτογραφίες από το φαράγγι στο Facebook, ο φίλος Γιώργος Μάγκας από τη Βράχα του ζήτησε να σβήσει το όνομα Πλατάνι και να το λέει φαράγγι Τσούκας, όπως το γνωρίζουν οι κάτοικοι της περιοχής.

Κείμενο, φωτογραφίες : Ε. Ευτυχιάδης, Ε.Σ.Ε.Φ.

Φωτογραφίες : Π. Μανώλης, Ε.Ο.Σ. Καρδίτσας.

Επιμέλεια κειμένου : Α. Δημητριάδη, Ε.Σ.Ε.Φ.

Πληροφορίες : 6977252105 και 6973695595.