Από την στιγμή που ανακοινώθηκε το πρόγραμμα του ΕΟΣΚ για
το 2012-2013, οι ημερομηνίες “18-22
Απριλίου” ήταν μαγνήτης για του φίλους των φαραγγιών του Συλλόγου. Το πρόγραμμα
έλεγε : “cannyoning στην Κρήτη”.
Τελικά τα καταφέραμε, ρυθμίσαμε τα οικογενειακά και
επαγγελματικά, μαζέψαμε χρήματα και την Πέμπτη 18 Απριλίου το μεσημέρι τα δύο
4Χ4 ήταν φορτωμένα με όλον τον εξοπλισμό και αναχώρησαν για τον Πειραιά.
Η αποστολή αποτελούνταν από τους : Ευτύχιο Ευτυχιάδη, Αντωνέλλα
Δημητριάδη, Νεκτάριο Φωτόπουλο, Αποστόλη Κηρύκο και Μιχάλη Γκαραγκάνη. Οι δύο
πρώτοι, εκπαιδευτές, και με μεγάλη εμπειρία στις διασχίσεις φαραγγιών σε Ελλάδα
και εξωτερικό, οι δε τρεις τελευταίοι, απόφοιτοι Σχολής Αυτονόμων φαραγγιών. Η
σύνθεση επομένως αρκετά καλή σε τεχνικό επίπεδο αλλά και η παρέα και η χημεία μεταξύ
των μελών της ομάδας σε ακόμα καλύτερο επίπεδο.
Το βράδυ της Πέμπτης επιβιβαστήκαμε στο πλοίο για
Ηράκλειο και το πραγματικό ταξίδι ξεκίνησε. Το βραδινό ταξίδι μεγάλο και
κουραστικό αλλά έγινε ευκολότερο από την καλή παρέα και ένα μπουκάλι
καρδιτσιώτικο τσίπουρο.
Το πρωί της Παρασκευής φτάσαμε στο Ηράκλειο και
ξεκινήσαμε για την βάση μας για να τακτοποιηθούμε και να ξεκινήσουμε τις
διασχίσεις. Τα φαράγγια τα οποία επιλέξαμε αρχικά να διασχίσουμε βρισκόταν
κυρίως στο νότιο τμήμα του νομού Ηρακλείου σε γειτνίαση με τον νομό Λασιθίου.
Ως έδρα μας επιλέξαμε την Άνω Βιάννο ένα κεφαλοχώρι του Ηρακλείου σε υψόμετρο
600 μ και έδρα του ομώνυμου Δήμου. Ήταν περίπου κεντρικά στην περιοχή όπου
επρόκειτο να κινηθούμε και παρείχε δυνατότητες διαμονής και διατροφής.
Μόλις φτάσαμε στην Κρήτη μας περίμενε μια μάλλον όχι και
τόσο ευχάριστη έκπληξη. Αν και είχαμε πάρει δελτίο καιρού η πραγματικότητα
αποδείχτηκε χειρότερη. Το κρύο για αυτήν την εποχή ήταν ιδιαίτερα ασυνήθιστο
και μάλιστα για την Κρήτη.
Μόλις τακτοποιηθήκαμε ξεκινήσαμε αμέσως για το πρώτο
φαράγγι που είχαμε επιλέξει, αυτό της “Άρβης”, κοντά στο ομώνυμο χωριό. Το
φαράγγι είναι ένα από τα πλέον όμορφα της Κρήτης αλλά και της Ελλάδας και
καταλήγει στο Λιβυκό Πέλαγος. Πρόκειται για ένα απαιτητικό τεχνικά φαράγγι με
ένα μεγάλο καταρράκτη κοντά στα 90 μέτρα ύψος και γενικά μεγάλα κάθετα
τοιχώματα με πετρώματα απίστευτης ομορφιάς, η οποία ομορφιά χαλά στο αρχικό
τμήμα του από τους πολυάριθμους σωλήνες άρδευσης. Προς το τέλος του φαραγγιού
εισέρχεσαι -λίγο πριν την έξοδο- σε ένα εξολοκλήρου υπόγειο σπήλαιο μεγάλη
ομορφιάς και ιδιαιτερότητας, όπου τον λόγο αναλαμβάνουν πλέον οι φακοί στα
κράνη.
Μετά την έξοδό μας από το φαράγγι και αφού φορέσαμε
στεγνά ρούχα επιστρέψαμε στη Άνω Βιάννο και κατευθείαν στο ρακάδικο του Νίκου
Αγαπάκη όπου με ρακές και κρητικούς μεζέδες δόθηκε ο καλύτερος επίλογος στην
πρώτη μας μέρα στην Κρήτη.
Την επόμενη μέρα μια ακόμα έκπληξη μας περίμενε, στις
κορυφές των Λασιθιώτικων βουνών – στην Δίκτη- υπήρχε φρέσκο βραδινό χιονάκι και
η θερμοκρασία ήταν αρκετά χαμηλή. Αναμενόταν επομένως να “μαζέψουμε” αρκετό
κρύο στο φαράγγι. Για εκείνη την μέρα είχαμε επιλέξει να διασχίσουμε το πλέον
γνωστό φαράγγι της Κρήτης, αυτό του “Χα”. Η ονομασία του μάλλον προήλθε από το
ρήμα “χάσκω”. Βρίσκεται στα βόρεια και
βλέπει το Αιγαίο. Η έξοδός του είναι λίγο πριν το χωριό Παχιά Άμμος και η
είσοδός τους απαιτεί διαδρομή 15 χιλιομέτρων από την έξοδο του σε ορεινό
ανηφορικό δρόμο στο βουνό της Θρυπτής.
Το φαράγγι ήταν απίστευτο, αν και δεν είχε πολύ νερό-
ούτως ή άλλως τα φαράγγια της Κρήτης δεν έχουν σε καμιά περίπτωση την υδροφορία
των φαραγγιών της ηπειρωτικής Ελλάδας. Κατακόρυφα στενά τοιχώματα, απίστευτα
πετρώματα, ιδιαίτερη ενδημική βλάστηση, φωλιές αγριοπερίστερων και σχεδόν
τριάντα καταρράκτες συνθέτουν ένα τοπίο άγριας ομορφιάς. Βέβαια το κρύο ήταν
αρκετό αφού το φαράγγι είναι εντελώς εκτεθειμένο, λόγω προσανατολισμού, στον
βοριά που φυσούσε από το Αγαίο. Αν και η ομορφιά και η χαρά των απαιτητικών
καταβάσεων ήταν μεγάλη, εντούτοις χαρήκαμε πάρα πολύ όταν φορέσαμε τα στεγνά
μας ρούχα και πήγαμε για ένα καφέ στην Ιεράπετρα πριν την επιστροφή μας στη
Βιάννου. Η μέρα μας τελείωσε με μια ακόμα ρακοκαατάνυξη στο μαγαζί του Νίκου.
Για την τρίτη μέρα είχαμε προγραμματίσει να κατεβούμε το
φαράγγι της “Πορτέλας”, αλλά ύστερα από επιτόπια παρατήρηση, αλλά και
πληροφορίες από φίλους κρητικούς του ΠΟΕΦ (Παγκρήτιος Όμιλος Εξερεύνησης
Φαραγγιών) διαπιστώθηκε ότι το φαράγγι ήταν σχεδόν ξερό και γεμάτο λούνες με
λάσπη, γεγονός που μας έκανε να αλλάξουμε τα σχέδιά μας και να κατευθυνθούμε
στο φαράγγι “Καβούσι”, η έξοδος του οποίου ήταν στον όρμο του Κερατόκαμπου.
Ταλαιπωρηθήκαμε λίγο να βρούμε την είσοδο του φαραγγιού γιατί στα βουνά οι
κτηνοτρόφοι και οι αγρότες ανοίγουν καθημερινά νέους δρόμους με διακλαδώσεις
προς τις ιδιοκτησίες τους και σύντομα τα οδοιπορικά σκαριφήματα που έχεις
αποδεικνύονται άχρηστα. Πάντως το φαράγγι αποδείχτηκε πως είχε και αυτό αρκετή
λάσπη, κάτι που μας χάλασε την διάθεση και δεν μάς άφησε να χαρούμε τόσο όσο θα
θέλαμε τα απίστευτα κόκκινα βράχια και καταρράκτες του φαραγγιού. Εντύπωση μας
έκανε το γεγονός της μαύρης λάσπης, που οφειλόταν, όπως μάθαμε αργότερα, σε μια
μεγάλη πυρκαγιά η οποία κατέκαψε προ λίγων ετών όλη την περιοχή, της οποίας το
φυσικό περιβάλλον ακόμα προσπαθεί να ανακάμψει. Το καλό ήταν ότι ο καιρός είχε
αρχίσει να βελτιώνεται και να θυμίζει κάτι από την Κρήτη που προσδοκούσαμε να
δούμε.
Η επόμενη μέρα ήταν και η τελευταία μέρα της αποστολής
και θέλαμε να ήταν όσο πιο γεμάτη γινόταν. Αρχικά είχαμε σκεφτεί να μην κάνουμε
φαράγγι και να έχουμε ελεύθερη μέρα για περιήγηση, αλλά τελικά αποφασίσαμε να
μην πάει χαμένη η μέρα και συνεννοηθήκαμε να κάνουμε μια κοινή κατάβαση μαζί με
δύο μέλη του ΠΟΕΦ, τον Γιάννη Μπρομοιράκη και την Κατερίνα. Τα παιδιά πρότειναν να κάνουμε το φαράγγι
του “Έλιγκα” κοντά στο χωριό Μηλιαράδες.
Μας έκαναν την συγκεκριμένη πρόταση γιατί ο “Έλιγκας¨” αν και ενδιαφέρον και
τεχνικό φαράγγι, εντούτοις είναι σχετικά μικρό και έτσι θα είχαμε πολύ χρόνο να
ετοιμαστούμε για την αναχώρησή μας. Το φαράγγι ήταν σχεδόν στεγνό με απότομα
διαδοχικά κατεβάσματα και η κατάβασή του ήταν σκέτη απόλαυση. Είχε απίστευτη
θέα σε ένα χαμηλό οροπέδιο και οι βραχώδεις σχηματισμοί ήταν εντυπωσιακοί. Σε
λιγότερο από τρείς ώρες είχαμε τελειώσει την διάσχιση και αναχωρήσαμε για την
Βιάννο προκειμένου να τακτοποιηθούμε και να φορτώσουμε τα αυτοκίνητα. Αφού αποχαιρετιστήκαμε
με τον Νίκο και την γυναίκα του, που μας περιποιήθηκαν τόσο καλά όλες τις μέρες
αναχωρήσαμε. Δεν πήγαμε κατευθείαν στο Ηράκλειο, αλλά επισκεφθήκαμε τις Αρχάνες
κοντά στην Κνωσό, μια μικρή αλλά πολύ γραφική κωμόπολη γεμάτη αρχαιολογικά
ευρήματα της Μινωϊκής εποχής. Αφού φάγαμε ξεκινήσαμε για το Ηράκλειο όπου
είχαμε χρόνο στο λιμάνι για ένα καφέ με τον Γιάννη και την Κατερίνα,
προκειμένου να μιλήσουμε -για τί άλλο- για φαράγγια, να συσφίξουμε τις σχέσεις
μας και να κανονίσουμε για ενδεχόμενες κοινές μελλοντικές δραστηριότητες.
Λίγο μετά, αποχαιρετιστήκαμε με τα παιδιά, βάλαμε τα
αυτοκίνητα στο καράβι και με μεγάλη μας λύπη αποχαιρετήσαμε την Κρήτη. Το επόμενο πρωί μας βρήκε στον Πειραιά από
όπου αναχωρήσαμε για επάνω. Στο δρόμο της επιστροφής σταματήσαμε και στα θερμά
λουτρά των Θερμοπυλών προκειμένου τα ζεστά ιαματικά νερά να διώξουν από πάνω μας
τη σωματική ταλαιπωρία και την κούραση
των ημερών.
Η επιστροφή μας βρήκε γεμάτους από ωραίες αναμνήσεις τόσο
του νησιού και των φαραγγιών όσο και της απίστευτα καλής παρέας. Με το καλό να
ανταμώνουμε συνέχεια στα φαράγγια και τα βουνά και να περνάμε ωραία.
Το στέκι του Ε.Ο.Σ.Κ. βρίσκεται στην οδό Αντιμάχου 3,
δίπλα στον θερινό κινηματογράφο και είναι ανοικτό κάθε πέμπτη από τις
20.00-22.00 μμ. Τηλέφωνα επικοινωνίας με τον Ε.Ο.Σ.Κ. 6973695595 και
6974110853.
.jpg)
.JPG)
